Częste zwyrodnienie
Zawał serca i zaskakująca agonia sercowa – są najczęstszymi przesłankami zgonów. Przeciętna roczna częstotliwość przebiegania dolegliwości wieńcowej sięga ok. 250-300 nowych wypadków na 100 000 obywateli. W latach od 1960 do 1991 umieralność ze względu na chorobę niedokrwienną serca w Polsce była niezwykle wysoka i stale rosła. Od 1991 roku nastąpiło jednak niezwykle klarowne pomniejszenie częstotliwości zgonów w stopniu większym aniżeli w innych krajach, w których ilość zgonów nie zmniejszała się tak drastycznie. Zdaniem profesora Witolda Zatońskiego ta impulsywna przemiana trendu wskazuje na znaczne ograniczenie przebiegania ostatecznych, śmiertelnych stadiów choroby wieńcowej u ludzi z wprawną miażdżycą tętnic wieńcowych. Na chorobę wieńcową znacznie nagminniej boleją mężczyźni, a zwłaszcza w wieku 40-55 lat. W grupie, w której znajdują się ludzie starsi zachorowalność na tę chorobę jest dla obu płci w miarę analogiczna. Częstotliwość przebiegania tej dolegliwości zdecydowanie i stanowczo wzrasta z wiekiem. Kwestią dolegliwości choroby wieńcowej jest każdorazowa albo cykliczna destabilizacja pomiędzy zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen i energię a ewentualnościami ich dostawy. Nierównowaga ta przede wszystkim stanowczo zaznacza się w trakcie wysiłku sprawnościowego sprawowanego przez osobę tkniętą dolegliwością. Prędzej i silniej kurczące się wtedy serce potrzebuje więcej tlenu. Zwężone arterie wieńcowe nie są w stanie podołać takiemu zapotrzebowaniu. W tej okoliczności dochodzi do niedotlenienia mięśnia sercowego. Podobne zjawisko występuje w odmiennych okolicznościach, w których też zwiększa się zapotrzebowanie serca na tlen. Z drugiej strony – zmniejszenie dostaw tlenu przy niezmienionym nań zapotrzebowaniu może też przyczynić się do wystąpienia objawów dolegliwości wieńcowej. I tak, osoby z dolegliwością niedokrwienną serca odczują czasem bólów wieńcowych wysoko w górach albo w trakcie przewlekłego lotu samolotem, gdy ciśnienie rozpuszczonego tlenu we krwi znacząco się zmniejsza.
Tagi: ból, decyzja, ilość, ludzie, mężczyzna, wiek, wieńcowa, zgon, zmniejszenie, zwyrodnienie
Przecinkowiec cholery, to bakteria, należąca do grupy organizmów chorobotwórczych. Szczególnie umiłowała sobie wodę. To właśnie ona stanowią główne źródło zarażenia człowieka. Warto przy tym wspomnieć, iż wywołujące cholerę bakterie rozwijają się tylko w wodzie zanieczyszczonej ludzkimi odchodami. Bakterie mogą przenosić się również poprzez skażony pokarm, jednak nie jest to już zjawisko tak powszechne. O ile zatem w krajach rozwiniętych choroba jest coraz rzadsza i towarzyszy zwykle mieszkańcom tak zwanych dzielnic biedy, o tyle w krajach trzeciego świata wciąż boryka się z nią wiele społeczeństw. Jak rozpoznać cholerę? Początkowe etapy choroby związane są z biegunką i wymiotami, którym towarzyszyć może gorączka czy ból brzucha. Charakterystyczną formę przybiera kał o słodkawym zapachu, przypominający nieco wodę uzyskaną po płukaniu ryżu. Dalszym fazom choroby towarzyszy marszczenie się skóry, zapadanie się oczu i modyfikacja głosu. Charakterystyczna dla cholery jest również tak zwana twarz Hipokratesa, powstała przez wyostrzenie się rysów twarzy chorego. Leczenie opiera się głównie na podawaniu choremu odpowiednio dobranych antybiotyków. Dla wielu dżuma to przede wszystkim tytuł znanej lektury szkolnej, autorstwa Alberta Camusa, opowiadającej o zmaganiach mieszkańców Oranu z zarazą. Jej zwiastunem są pojawiające się na początku powieści szczury. I rzeczywiście choroba ta roznoszona jest głownie przez gryzonie, a zwłaszcza przez towarzyszące ludziom od wieków szczury. Dżuma może zaatakować ludzki organizm pod trzema postaciami. Pierwszy z nich to tak zwana dżuma dynamiczna, która jest najbardziej powszechna wśród wszystkich organizmów, a co ważniejsze istnieje możliwość zaszczepiani się przeciwko tej odmianie choroby. Ta sama szczepionka wykazuje praktycznie zerową skuteczność w starciu z dżumą, rozprzestrzeniającą się drogą powietrzną. Cechami charakteryzującymi dżumę, a pojawiającymi się w późniejszych etapach choroby są martwice w przypadku dżumy dynamicznej, zgorzele w przypadku dżumy septycznej oraz duszności, sinice, zapadanie się płuc w przypadku dżumy płucnej. Leczenie opiera się zazwyczaj na podawaniu chorym antybiotyków.
Przecinkowiec cholery, to bakteria, należąca do grupy organizmów chorobotwórczych. Szczególnie umiłowała sobie wodę. To właśnie ona stanowią główne źródło zarażenia człowieka. Warto przy tym wspomnieć, iż wywołujące cholerę bakterie rozwijają się tylko w wodzie zanieczyszczonej ludzkimi odchodami. Bakterie mogą przenosić się również poprzez skażony pokarm, jednak nie jest to już zjawisko tak powszechne. O ile zatem w krajach rozwiniętych choroba jest coraz rzadsza i towarzyszy zwykle mieszkańcom tak zwanych dzielnic biedy, o tyle w krajach trzeciego świata wciąż boryka się z nią wiele społeczeństw. Jak rozpoznać cholerę? Początkowe etapy choroby związane są z biegunką i wymiotami, którym towarzyszyć może gorączka czy ból brzucha. Charakterystyczną formę przybiera kał o słodkawym zapachu, przypominający nieco wodę uzyskaną po płukaniu ryżu. Dalszym fazom choroby towarzyszy marszczenie się skóry, zapadanie się oczu i modyfikacja głosu. Charakterystyczna dla cholery jest również tak zwana twarz Hipokratesa, powstała przez wyostrzenie się rysów twarzy chorego. Leczenie opiera się głównie na podawaniu choremu odpowiednio dobranych antybiotyków. Dla wielu dżuma to przede wszystkim tytuł znanej lektury szkolnej, autorstwa Alberta Camusa, opowiadającej o zmaganiach mieszkańców Oranu z zarazą. Jej zwiastunem są pojawiające się na początku powieści szczury. I rzeczywiście choroba ta roznoszona jest głownie przez gryzonie, a zwłaszcza przez towarzyszące ludziom od wieków szczury. Dżuma może zaatakować ludzki organizm pod trzema postaciami. Pierwszy z nich to tak zwana dżuma dynamiczna, która jest najbardziej powszechna wśród wszystkich organizmów, a co ważniejsze istnieje możliwość zaszczepiani się przeciwko tej odmianie choroby. Ta sama szczepionka wykazuje praktycznie zerową skuteczność w starciu z dżumą, rozprzestrzeniającą się drogą powietrzną. Cechami charakteryzującymi dżumę, a pojawiającymi się w późniejszych etapach choroby są martwice w przypadku dżumy dynamicznej, zgorzele w przypadku dżumy septycznej oraz duszności, sinice, zapadanie się płuc w przypadku dżumy płucnej. Leczenie opiera się zazwyczaj na podawaniu chorym antybiotyków.